اگه آدامست رو قورت بدی

 

         آی، دردم می آید! این قدر سفت من را گاز نزن! اگر گفتی من کی هستم؟ من همان آدامسی هستم که توی دهانت گذاشتی. من یک آدامسم. می خواهم یک خاطره برایت تعریف کنم. یک بار یک پسر کوچولو به نام سامان از مامانش پول گرفته بود تا یک جعبه آدامس بخرد. سامان یک دانه از آن آدامس ها را خورد و جعبه آدامس را روی میز گذاشت. جایی که ساسان، برادر کوچولوی سامان توانست آن جعبه آدامس را پیدا کند و بردارد. بچه ها، ساسان سه سال بیشتر نداشت و اصلا بلد نبود که آدامس را باید جوید و نباید قورت داد. چشمتان روز بد نبیند. ساسان کوچولو یک جعبه آدامس را یک جا توی دهانش برد، کمی جوید و بعد همه آدامس ها را یک جا قورت داد. چند ساعت بعد حال ساسان کوچولو خیلی بد شد و مرتب استفراغ می کرد. مادر و پدر ساسان کوچولو را به بیمارستان بردند. دکتر گفت که آدامس ها توی شکم ساسان گیر کرده اند و ...

         خاطره ناراحت کننده ای بود، مگر نه؟ بچه ها، جویدن من یعنی آقای آدامس، برای بچه های زیر پنج سال ممنوع است. یعنی اگر خواهر و برادری داری که هنوز پنج سال شان نشده، من را دم دست شان نگذار.

         یک چیز دیگر. من شیرینم و خیلی خوشمزه ام مگر نه! بعضی از دوست های من هستند که با شکر شیرین می شوند. اگر تو این دوست های شکردار من را بجوی، شکر آنها کم کم دندان های تو را خراب می کنند. پس لطفا فقط آدامس هایی را بخر که شکر ندارند. از مامان و بابا بخواه تا روی آدامس ها را بخوانند و اگر روی آنها نوشته "بدون شکر"، بدان که این آدامس ها با دندان تو دوست هستند و می توانی آنها را فقط روزی یکی بخوری. روی این جور آدامس ها عکس یک دندان است که بالای آن یک چتر ایستاده. اگر از مدل بدون شکر من بخوری، من دوست خوبی برای دندان های تو هستم البته اگر از من به اندازه بخوری.

فرین میزانیان...